ПрайдзіСвет (prajdzisvet) wrote,
ПрайдзіСвет
prajdzisvet

Да канца перакладчыцкага конкурсу засталося тры дні!

У вас яшчэ ёсць цудоўная магчымасць спампаваць тэксты арыгіналаў, перакласці на беларускую мову і даслаць на адрас рэдакцыі rada@prajdzisvet.org альбо размясціць на форуме, дзе для конкурсаў створаны адпаведны раздзел, а для кожнага верша – адпаведная тэма.

Гонарам для кожнага перакладчыка ёсць удзел у рубрыцы “Кубак Майстра”. Вядоўцам рубрыкі гэтым разам выступае вядомы перакладчык Васіль Сёмуха, прыз ад якога атрымае пераможца гэтай рубрыкі. Верш, прадстаўлены майстрам для перакладу, – “Rusałeczko moja wiślana...” Юльяна Тувіма.

Пераклады прымаюцца да 1 снежня!!!

1 снежня перакладчыкаў чакае сюрпрыз!!!

З ангельскай мовы:

John Keats (1795–1821)

La Belle Dame Sans Merci


O WHAT can ail thee, knight-at-arms,
Alone and palely loitering?
The sedge has wither’d from the lake,
And no birds sing.

O what can ail thee, knight-at-arms!
So haggard and so woe-begone?
The squirrel’s granary is full,
And the harvest’s done.

I see a lily on thy brow
With anguish moist and fever dew,
And on thy cheeks a fading rose
Fast withereth too.

I met a lady in the meads,
Full beautiful – a faery’s child,
Her hair was long, her foot was light,
And her eyes were wild.

I made a garland for her head,
And bracelets too, and fragrant zone;
She look’d at me as she did love,
And made sweet moan.

I set her on my pacing steed,
And nothing else saw all day long,
For sidelong would she bend, and sing
A faery’s song.

She found me roots of relish sweet,
And honey wild, and manna dew,
And sure in language strange she said –
“I love thee true.”

She took me to her elfin grot,
And there she wept, and sigh’d fill sore,
And there I shut her wild wild eyes
With kisses four.

And there she lulled me asleep,
And there I dream’d – Ah! woe betide!
The latest dream I ever dream’d
On the cold hill’s side.

I saw pale kings and princes too,
Pale warriors, death-pale were they all;
They cried – “La Belle Dame sans Merci
Hath thee in thrall!”

I saw their starved lips in the gloam,
With horrid warning gaped wide,
And I awoke and found me here,
On the cold hill’s side.

And this is why I sojourn here,
Alone and palely loitering,
Though the sedge is wither’d from the lake,
And no birds sing.



З гішпанскай мовы

Gustavo Adolfo Bécquer (1836–1870)

Са зборніка “Rimas”


LXXI

No dormía; vagaba en ese limbo
en que cambian de forma los objetos,
misteriosos espacios que separan
la vigilia del sueño.

Las ideas que en ronda silenciosa
daban vueltas en torno a mi cerebro,
poco a poco en su danza se movían
con un compás más lento.

De la luz que entra al alma por los ojos
los párpados velaban el reflejo;
pero otra luz el mundo de visiones
alumbraba por dentro.

En este punto resonó en mi oído
un rumor semejante al que en el templo
vaga confuso al terminar los fieles
con un amén sus rezos.

Y oí como una voz delgada y triste
que por mi nombre me llamo a lo lejos,
y sentí olor de cirios apagados,
de humedad y de incienso.
.......................................

Entró la noche, y del olvido en brazos
caí, cual piedra, en su profundo seno.
No obstante al despertar exclamé:
"¡Alguno que yo quería ha muerto!"



З італьянскай мовы

Giuseppe Gioacchino Belli (1791–1863)

Er giorno der guidizzio


Quattro angioloni co le tromme in bocca
Se metteranno uno pe cantone
A ssonà: poi co ttanto de vocione
Cominceranno a dì: "Fora a chi ttocca".

Allora vierà su una filastrocca
De schertri da la terra a ppecorone,
Pe ripijà ffigura de perzone
Come purcini attorno de la biocca.

E sta biocca sarà Dio benedetto,
Che ne farà du' parte, bianca, e nera:
Una pe annà in cantina, una sur tetto.

All'urtimo uscirà 'na sonajera
D'angioli, e, come si ss'annassi a letto,
Smorzeranno li lumi, e bona sera.



З нямецкай мовы

Joseph von Eichendorff (1788–1857)

Reiter in der Nacht


Er reitet nachts auf einem braunen Roß,
er reitet vorüber an manchem Schloß.
Schlaf droben, mein Kind, bis der Tag erscheint,
die finstre Nacht ist des Menschen Feind!

Er reitet vorüber an einem Teich,
da stehet ein schönes Mädchen bleich
und singt, ihr Hemdlein flattert im Wind:
Vorüber, vorüber, mir graut vor dem Kind!

Er reitet vorüber an einem Fluß,
da ruft ihm der Wassermann seinen Gruß,
taucht wieder unter dann mit Gesaus,
und stille wird's über dem kühlen Haus.

Wenn Tag und Nacht im verworrenem Streit,
schon Hähne krähen in Dörfern weit,
da schauert sein Roß und wühlet hinab,
scharrt im schnaubend sein eigenes Grab.



З польскай мовы

Bolesław Leśmian (1877–1937)

Piła


Idzie lasem owa zmora, co ma kibić piły,
A zębami chłopców nęci i zna czar mogiły.

Upatrzyła parobczaka na schyłku doliny:
"Ciebie pragnę, śnie jedyny - dyny moje, dyny!

Pocałunki dla cię, chłopcze, w ostrą stal uzbroję,
Błysk - niedobłysk na wybłysku - oto zęby moje!

Oczaruj się tym widokiem, coś go nie widywał,
Ośnijże się tymi snami, coś ich nie wyśniwał!

Połóż głowę na tym chabrze i połóż na maku,
Pokochaj mnie w polnym znoju i w śródleśnym ćmaku!"

"Będę ciebie kochał mocą, z którą się mocuję,
Będę ciebie tak całował, jak nikt nie całuje!

Będę gardził dziewczętami, com je miał w swej woli
Bo z nich każda od miłości łka, jak od niedoli.

Chcę się ciałem przymiarkować do nowej pieszczoty
Chcę się wargą wypurpurzyć dla krwawej ochoty!

Chcę dla twojej, dla zabawy tak się przeinaczyć,
Abym mógł się na twych zębach dreszczami poznaczyć!

Zazgrzytała od rozkoszy, naostrzyła zęby:
"Idę w miłość, jak chadzałam na leśne wyręby!"

Zaszumiała ponad nimi ta wierzba złotocha -
Poznał chłopiec, czym w uścisku jest stal, gdy pokocha!

Całowała go zębami na dwoje, na troje:
"Hej, niejedną z ciebie duszę w zaświaty wyroję!"

Poszarpała go pieszczotą na nierówne części:
"Niech wam, moje wy drobiażdżki, w śmierci się poszczęści!"

Rozrzuciła go podzielnie we sprzeczne krainy:
"Niechaj Bóg was pouzbiera, ludzkie omieciny!"

Same chciały się uciułać w kształt wielce bywały,
Jeno znaleźć siebie w świecie wzajem nie umiały.

Zaczęło się od mrugania ległych w kurzu powiek -
Nie wiadomo, kto w nich mrugał, ale już nie człowiek!

Głowa, dudniąc, mknie po grobli, szukająca karku,
Jak ta dynia, gdy się dłoniom umknie na jarmarku,

Piersią, sobie przywłaszczoną, jar grabieżczo dyszy,
Uchem, wbiegłym na wierzchołek, wierzba coś tam słyszy!

Oczy, wzajem rozłączone, tleją bez połysku,
Jedno brzęczy w pajęczynie, drugie śpi w mrowisku

Jedna noga popod lasem uwija się w tańcu,
Druga włóczy się na klęczkach po zbożowym łańcu.

A ta ręka, co się wzniosła w próżnię ponad drogą,
Znakiem krzyża przeżegnała nie wiadomo kogo!



З рускай мовы

Николай Гумилёв (1886–1921)

Лес


В том лесу белесоватые стволы
Выступали неожиданно из мглы,

Из земли за корнем корень выходил,
Точно руки обитателей могил.

Под покровом ярко-огненной листвы
Великаны жили, карлики и львы,

И следы в песке видали рыбаки
Шестипалой человеческой руки.

Никогда сюда тропа не завела
Пэра Франции иль Круглого Стола,

И разбойник не гнездился здесь в кустах,
И пещерки не выкапывал монах.

Только раз отсюда в вечер грозовой
Вышла женщина с кошачьей головой,

Но в короне из литого серебра,
И вздыхала и стонала до утра,

И скончалась тихой смертью на заре
Перед тем как дал причастье ей кюрэ.

Это было, это было в те года,
От которых не осталось и следа,

Это было, это было в той стране,
О которой не загрезишь и во сне.

Я придумал это, глядя на твои
Косы, кольца огневеющей змеи,

На твои зеленоватые глаза,
Как персидская больная бирюза.

Может быть, тот лес — душа твоя,
Может быть, тот лес — любовь моя,

Или может быть, когда умрем,
Мы в тот лес направимся вдвоем.



З украінскай мовы

Микола Зеров (1890–1937)

Під Новий рік


Ішов додому, цукор ніс пайковий
І думав про гіркий щоденний труд…
Разком огнів світився Голлівуд
У чарах новорічної обнови.

Скрізь шаруділо: радий і святковий,
Настріть незнаному збирався люд;
Мороз прибрав весь учорашній бруд,
Що серце тис і накладав окови.

Минала заздрість, гамувався шал.
Що ж! Хай вершиться бідний ритуал
Стрівання рядового пілігріма,

Хай рання юнь, надіями рясна,
Схиляється бездумними очима
Над склянкою рожевого вина.


З французскай мовы

Théophile de Viau (1590–1626)

Ode


Un Corbeau devant moi croasse,
Une ombre offusque mes regards,
Deux belettes et deux renards
Traversent l'endroit où je passe :
Les pieds faillent à mon cheval,
Mon laquais tombe du haut mal,
J'entends craqueter le tonnerre,
Un esprit se présente à moi,
J'ois Charon qui m'appelle à soi,
Je vois le centre de la terre.

Ce ruisseau remonte en sa source,
Un boeuf gravit sur un clocher,
Le sang coule de ce rocher,
Un aspic s'accouple d'une ourse,
Sur le haut d'une vieille tour
Un serpent déchire un vautour,
Le feu brûle dedans la glace,
Le Soleil est devenu noir,
Je vois la Lune qui va choir,
Cet arbre est sorti de sa place.



Са шведскаей мовы

Gustav Fröding (1860–1911)

Skrömt


Här fråger di va Skrömt ä!
Va Skrömt ä? Va Skrömt ä?
Dä ä te fråge dumt:
Ja, vell I se va Skrömt ä,
va Skrömt ä, va Skrömt ä,
så vänt te dä blir skumt!

För än e dä små gôbber,
som feschler bak mä stôbber,
dä söker gömt, gömt, gömt!
Å än bakôm en bôske
ett kvennfôlk mä a rôske
te rygg, dä ä Skrömt, dä ä Skrömt.

Å än ä dä ett skimten,
ett flämten, ett glimten,
dä lyser vitt, vitt, vitt,
dä ä små vite töser.
som danser bak mä röser,
di titter ut, titt, titt.

Å än så ser en syner
tå horn å tå tryner,
dä grömter grömt, grömt, grömt.
Men en ska inte titt nô,
för da så blir dä itnô,
nä inte dä minste tå Skrömt.

Va Skrömt ä, va Skrömt ä?
Jo dä ä allt, sôm dömt ä,
ja allt sôm Gu ha dömt,
ja allt, sôm Gu ha dömt te
å skrömte å skrömte
i ävie tier, ä Skrömt!

Кубак майстра


Julian Tuwim

Rusałeczko moja wiślana...


Rusałeczko moja wiślana,
Pozwól, że na twoje kolana
Głowę skłonię.
Od miłości tak posiwiały
Moje skronie.

Nic nie pytaj, bo nic nie powiem,
Tylko cichym bądź mi wezgłowiem,
Żebym usnął.
Od miłości zaniemówiły
Moje usta.

Niech w zmęczonej mojej jesieni
Twoja wiosna się rozpromieni
Snem przeźroczym.
Od miłości tak posmutniały
Moje oczy.

I ta nowa, niepomyslana,
Rusałeczko moja wiślana,
Też niech uśnie.
Niech zastygnie nade mną smutny
Twój usmiech.

Przekochałem życia trzy ćwierci,
Chcę dokochać całe, do śmierci –
Kogo? Nie wiem.
Rusałeczko moja wiślana,
Może ciebie...

Może ciebie, może nie ciebie,
Może – widzisz? – tę drżącą w niebie
Gwiazdę nad rzeczką...
I to wszystko, moja wiślana
Rusałeczko...
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

  • 0 comments